Soms word je door het leven weer even met beide benen op de grond gezet. Nou ja, in mijn geval eerder met twee ziekenhuissokken aan in het UMC Utrecht. Volgende week donderdag is het zover. Dan mag Jan met de Pet zich melden voor een behandeling tegen leverkanker, radio-embolisatie met Yttrium-90, Y-90 voor wie niet van moeilijke woorden houdt.
Dat is geen kattenpis. Dat is geen raadsvergadering, geen motie, geen gedoe op Facebook en ook geen eindeloze herhaling van zetten in een conflict waar half Nieuwegein ondertussen de draad al lang van kwijt is. Nee, dit is serieus. Dit gaat over gezondheid, over hoop, over spanning, over nog een kans krijgen en vooral over wat er echt toe doet.
En laat ik dan maar meteen eerlijk zijn, zoals u van mij gewend bent: als ik denk aan wat er volgende week op me afkomt, dan krijg ik van die Y-90 straks waarschijnlijk nog meer energie dan van al het geneuzel rond Bakhtali bij elkaar.
Ja, ik zeg het maar gewoon.
Want laten we wel wezen, dat onderwerp is inmiddels uitgekauwd tot op het bot. Iedereen die er iets van moest vinden, heeft dat gedaan. De Raad voor de Journalistiek heeft gesproken. De rechter heeft gesproken waar dat nodig was. De stukken zijn geschreven. De standpunten zijn ingenomen. De ergernissen zijn opgestapeld. En de gewone lezer denkt intussen vooral: zijn we hier nou nóg mee bezig?
Ik ook.
Ik heb er eerder stevig wat van gevonden, en daar neem ik niets van terug. Soms moet je de dingen benoemen zoals ze zijn. Als iemand blijft hangen in strijd, verwijt, procedures en oude ruzies, dan mag je best zeggen dat het een keer ophoudt. Dat heb ik gedaan, en dat meen ik nog steeds.
Maar er komt ook een moment dat je als mens moet besluiten: nu is het genoeg geweest.
Dat moment is voor mij nu.
Niet omdat ik ineens anders over de kwestie denk, niet omdat alles daarmee ineens netjes is opgelost, maar omdat mijn aandacht ergens anders nodig is. Bij mijn gezondheid. Bij mijn behandeling. Bij de mensen om me heen. Bij de vraag hoe je verdergaat als je leven even niet draait om lokaal gekrakeel, maar om iets wat echt binnenkomt.
Dan wordt de wereld vanzelf kleiner en tegelijk groter.
Kleiner, omdat je agenda opeens nog maar uit een paar dingen bestaat. Een ziekenhuisdatum. Een behandeling. Een telefoontje. Een arm om je heen. Een uitslag waar je naartoe leeft. Groter, omdat je beseft dat er in de wereld, en ook gewoon in het leven van mensen hier in Nieuwegein, problemen zijn die er veel meer toe doen dan steeds weer hetzelfde conflict oprakelen.
Mensen zijn ziek. Mensen zijn eenzaam. Mensen maken zich zorgen over hun kinderen, hun werk, hun woning, hun rekeningen of hun toekomst. Er zijn oorlogen, spanningen en verdriet genoeg. En ook dichter bij huis lopen er zat mensen rond met een hoofd vol zorgen waar geen debatavond en geen ingezonden brief tegenop kan.
Daarom wil ik er, wat mij betreft, na deze keer een punt achter zetten.
En dat is meteen ook mijn advies aan Bakhtali.
Laat het rusten.
Niet een beetje, niet tijdelijk, niet tot de volgende ronde, maar echt. Laat het rusten. Voor uzelf, voor de mensen om u heen en voor iedereen die al veel te lang wordt meegesleept in een strijd die vooral nog om de strijd zelf lijkt te draaien.
Er is niks zwaks aan loslaten. Soms is dat juist het verstandigste wat je kunt doen. Je hoeft niet elke oude rekening eindeloos te blijven innen, zeker niet als de opbrengst alleen maar meer onrust, meer frustratie en meer verdeeldheid is.
Ik kies er in elk geval voor om mijn energie anders te besteden.
De komende tijd gaat mijn aandacht uit naar beter worden. Naar moed houden. Naar vertrouwen houden in de artsen en in de behandeling. Naar hopen dat die radioactieve bolletjes precies doen waarvoor ze bedoeld zijn. En naar het besef dat je soms niet zelf de regie hebt, maar wel zelf kunt bepalen waar je je nog druk over maakt.
Dus nee, ik ga niet meer achterom kijken naar deze kwestie. Ik laat haar hier liggen.
Niet uit slapte, maar uit nuchterheid.
Jan met de Pet heeft wel wat beters te doen.
Volgende week het ziekenhuis in. Pet af, mouwen opgestroopt. Op naar die Y-90. En als u mij iets gunt, gun me dan vooral dat die behandeling meer oplevert dan alle herrie van de afgelopen tijd tussen Haseena Bakhtali en journalist Johan Nebbeling van De Molenkruier.
Dat moet lukken ook.
Ontdek meer van De Digitale Stad Nieuwegein
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
